Niedziela Radości

Z życia Kościoła » Niedziela Radości

2026-03-15 21:24

Czwarta Niedziela Wielkiego Postu nazywana jest Niedzielą Laetare. Jej nazwa pochodzi od pierwszych słów antyfony na wejście: "Laetare, Ierusalem" – "Raduj się, Jerozolimo". W środku czasu pokuty Kościół kieruje do wiernych zaskakujące wezwanie: do radości i nadziei.

Radość w połowie drogi

Choć Wielki Post kojarzy się z ciszą, modlitwą i wyrzeczeniem, w połowie tej drogi liturgia przypomina, że celem całego wysiłku jest zbliżająca się radość Zmartwychwstania. Dlatego właśnie w tę niedzielę kapłani mogą przywdziewać różowe szaty liturgiczne, a ołtarze mogą być ozdabiane kwiatami, co w pozostałe niedziele Wielkiego Postu jest ograniczone.

Dawna tradycja Kościoła

Tradycja Niedzieli Laetare sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. W czasach, gdy jeszcze nie ustalono 40-dniowego Wielkiego Postu, okres pokuty rozpoczynał się dopiero po tej niedzieli. Była ona więc ostatnim dniem radości przed rozpoczęciem postu.

Niedziela Matczyna

Dzień ten nazywano także Niedzielą Matczyną. W tradycji chrześcijańskiej przypominał on nie tylko o macierzyństwie ludzkim, ale także o macierzyństwie Kościoła i o szczególnej roli Maryi.

Zwyczaj ten przetrwał szczególnie w krajach anglosaskich, gdzie do dziś Niedziela Laetare jest związana z obchodami Dnia Matki.

Niedziela wytchnienia

Czwarta Niedziela Wielkiego Postu bywa nazywana także Niedzielą wytchnienia. Dawniej rygor postny był w tym dniu łagodzony. W liturgii wspominano również ewangeliczny cud rozmnożenia chleba i ryb, dlatego nazywano ją czasem "Niedzielą pięciu bochenków".

Zapowiedź Wielkanocy

Liturgia tej niedzieli przypomina wiernym, że choć droga postu jeszcze trwa, Wielkanoc jest już blisko. Radość Laetare nie jest więc zapomnieniem o pokucie, ale zapowiedzią zwycięstwa Chrystusa, które stanie się źródłem prawdziwej nadziei dla całego Kościoła.

Modlitwa o radość

Boże, dawco radości, spraw, abyśmy dostrzegali jak wiele jest powodów do wdzięczności Tobie. Niech nasze serca zostaną uzdrowione z wszelkiej obojętności i ślepoty wobec Twoich darów, których tak hojnie nam udzielasz. Daj nam dostrzec Twoją miłość, którą nam ukazujesz poprzez codzienność. Spraw, abyśmy coraz częściej Tobie z serca dziękowali za wszystko, co nas spotyka.

Twórco radości! Daj nam radość serca, aby więcej było w nas uśmiechu niż smutku, więcej optymizmu, niż pesymizmu w naszym życiu. Niech radość z samego faktu bycia Twoim dzieckiem, przepełnia nasze serca i promieniuje w otoczeniu! Niech nasze serca śpiewają Tobie hymn uwielbienia za godne podziwu dzieło Odkupienia! Niech ten drogocenny dar Twojego Ducha obfituje w naszym życiu i otwiera nasze serca na miłość i pokój.

Maryjo, Oblubienico Ducha świętego ucz nas otwierać się na Ducha Świętego i Jego dary, a następnie jak dzielić się nimi ze wszystkimi, których spotykamy. Amen.

Źródło deon.pl

drukuj

« powrót