Wielka Czwartek

Wielki Czwartek odsłania niezwykłe napięcie dwóch doświadczeń Jezusa: z jednej strony uroczysta wieczerza paschalna w gronie Apostołów, z drugiej – samotność, lęk i dramat modlitwy w Getsemani. To dzień wyjątkowy, opisany bardzo szczegółowo przez ewangelistów: Ostatnia Wieczerza, ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa, umywanie nóg, wskazanie zdrajcy, modlitwa arcykapłańska, zapowiedź męki, aż po nocne czuwanie i aresztowanie.

U kresu życia Jezus zostawia testament. Gromadzi tych, których ukochał, i w przestrzeni paschalnej wieczerzy daje im to, co najcenniejsze – samego siebie. W chwili, gdy wszystko zmierza ku dramatowi, On po prostu chce być z nimi i jeszcze raz obdarować.

„Bierzcie i jedzcie… Bierzcie i pijcie.”

To nie tylko gest – to sposób życia. Cała działalność Chrystusa była nieustannym dawaniem siebie: czasu, obecności, słowa, uzdrowienia. W Eucharystii to oddanie osiąga pełnię. Co więcej – dokonuje się to pośród ludzkiej słabości: zdrady, lęku, rozproszenia. A jednak właśnie wtedy Jezus zaprasza do wejścia w logikę Jego miłości.

„To czyńcie na moją pamiątkę” – czyli: żyjcie tak jak Ja.

Dlatego zaraz po wieczerzy umywa uczniom nogi. Pokazuje, że Eucharystia nie jest tylko tajemnicą wiary, ale stylem życia – służbą, wrażliwością, konkretnym czynem. Kiedy przyjmujesz Komunię Świętą, przyjmujesz Boga, który się oddaje. I od ciebie zależy, czy to oddanie wyda owoc.

Jak sprawić, by On „zmartwychwstawał” w twojej codzienności?
Poprzez dobroć, obecność, zauważanie drugiego człowieka.

Rozdawanie siebie to najprostsza i najgłębsza forma wolności.„Bądź dobry jak chleb”

za karmel.pl